Pagina's

maandag 16 mei 2022

Een soort aardbeving

 Ik had een plan. Ik ga vóór het ontbijt naar de bakker. Op de fiets. Nou, niks geks zou je denken.

Ik draaide de deur van het slot, en liep naar de schuur om mijn fiets te pakken. Wat bleek, hij was bedolven onder een stapel houten planken en plinten. En daarbovenop lagen twee fietshelmen. Zo kan ik mijn fiets niet pakken. Ik legde alles op de werkbank. Maar dat paste eigenlijk niet. Even het een en ander opzij schuiven. Het paste bijna. Nog één duwtje. Maar toen viel er een mand met wasknijpers. Mijn voorwiel klapte opzij. En in razend tempo… klapte mijn fiets om. Kwam de ladder van de muur af. Die viel tegen de droogtoren. En samen kletterden ze om. En toen viel de stapel houten planken en plinten alsnog van de werkbank. Er rolde nog van alles achteraan. Nee….

Ik dacht maar één ding. Gauw wegfietsen. Keihard. Buiten adem kwam ik bij de bakker. Nou, dat was in ieder geval gelukt. Met het brood in de fietsmand, fietste ik gauw weer terug. Even schoot het door mijn gedachte: stél dat de schuur netjes is als ik terugkom? Dat het gewoon een droom was? Dat het allemaal wel meeviel? Dat was een illusie, zo bleek. Toen ik terugkwam stepte ik de schuur binnen. Ik zag net te laat dat er een schep onder de snelbinders van een andere fiets zat. En die stak uit. Au! Precies met mijn been tegen de schep. Dat wordt een blauwe plek.

Om mijn fiets terug fatsoenlijk terug te kunnen zetten, moest ik wel gaan opruimen. Eerst maar de droogtoren in elkaar zetten. Daarna hing ik de ladder terug. Toen legde ik het hout, wasknijpers, helmen, andere spullen op de werkbank. Ik maakte een enigszins stabiele stapel. Mijn fiets kreeg ook een plekje. En toen nog die schep.

‘Lichtelijk’ geïrriteerd stapte ik de keuken weer binnen. Mijn man dekte de tafel. ‘Is het gelukt met het brood?’ O ja, ik had brood gehaald. 

Diezelfde middag was mijn man bezig in de schuur. Er viel iets. Al mopperend komt hij de schuur uit en zegt: ‘Als we nog eens gaan verhuizen, zoeken we naar een schuur die twee keer zo groot is’. Ik aaide nog eens over mijn zere been en was het helemaal met hem eens. 



zaterdag 14 mei 2022

Wát doet Fijnebol?

‘Zal ik nog even voorlezen?’

‘Ja graag! Van Pietje Puk.’

En zo zaten we samen in de tuin, op  de loungebank.

En ik las…

Als Pietje bij de bakkerij van Fijnebol komt, staat de bakker een luchtje in het deurgat te scheppen.

Ik probeerde het te snappen.

Ik zag bakker Fijnebol in een (sleutel)gat van de deur staan. Met een grote fles parfum. En een schep.

En ik las de zin nog eens…

Als Pietje bij de bakkerij van Fijnebol komt, staat de bakker een luchtje in het deurgat te scheppen.

Een deurgat… Dat moet het sleutelgat zijn. Bakker Fijnebol staat ín het deurgat. Dat past nooit. Dan moet het toch een groter gat zijn. Of misschien was de deur wel kapot.

En het luchtje? Dat is die parfum. O nee, er wordt natuurlijk die lekkere geur van versgebakken brood bedoeld.

Hij schept het. Dus waarschijnlijk zwaait hij met een schep rond om die geur bij het gat in de deur te krijgen. Want geur kun je niet scheppen, hooguit de lucht verplaatsen.

Ik vond het een heel rare zin.

‘Snap jij het?’

‘Nee, jij ook niet he?’

En ineens… viel het kwartje. Het lampje ging branden.

De deur is niet kapot. Het heeft al helemaal niks met geur te maken. Er wordt niet gezwaaid met een schep.

Hij staat gewoon even bij de open deur frisse buitenlucht in te ademen. Een frisse neus halen, zou ik zeggen. Spreekwoordelijk…

vrijdag 13 mei 2022

Noodgedwongen gescheiden

Mijn man heeft een driedaagse cursus. Dat betekent dat hij drie dagen (en twee nachten) niet thuis is. En dat is voor het eerst sinds acht jaar.

Ik had er eerlijk gezegd zin in. Ik zou wel eens eventjes laten zien dat ik het prima redt. Dat ik heel wat mans ben. Dat ik mijn hand daar niet voor omdraai. Alsof ik me moest bewijzen…

Ik dacht zelfs dat ik deze drie dagen mooi wat extra klusjes in huis kon doen. Bijvoorbeeld even een paar muren witten. Nou, dat ging écht niet.

Het lukte me prima om ’s morgens op te starten. En aan het einde van de dag lagen ze alle vier lekker in hun bed te slapen, schoon en met hun buikjes gevuld. Ik kreeg het ook nog voor elkaar om wat huishoudelijk werk te doen.

Maar ik moest het wel allemaal alléén doen. Alles alléén afruimen en de keuken netjes maken. Alléén de kinderen naar bed brengen. Alles alléén. En zelfs meer dan dat. Ineens bedacht ik dat de container aan de weg moet. Dat klusje doe ik normaal gesproken nooit. Aan het einde van de dag moet ik beneden alles afsluiten en de lampen uitdoen. Heel gek om te doen, want ik ben gewend dat mijn man dat altijd doet.

En dan lig ik eindelijk in bed, maar dan ben ik nog klaarwakker in mijn hoofd. Hoor ik iemand? Huilt één van de kinderen? O ja, welke dag is het morgen? Staat mijn wekker wel echt aan? En ik draai nog eens van de ene zij naar de andere zij. De klok slaat alweer twaalf keer. Maar eindelijk, eindelijk viel ik in slaap. En ik sliep als een blok tot de wekker ging.

Een nieuwe dag. Weer alléén opstarten. Nou ben ik dat opstarten wel gewend, maar toch. Eén van de kinderen was ziek, die kon niet naar school. Ik kon het niet eens even vertellen aan mijn man. Toch maar even een appje sturen hoor.

Onderweg naar de supermarkt spuugde onze baby z’n hele voeding uit. En ik had niks bij me om het mee schoon te maken. Hij lag werkelijk in een plas spuug in de maxicosi. Ik ging weer terug naar huis, verschoonde, waste, poetste. Ik deed alles wat ik moest doen. Maar ik kon het niet even delen met mijn man. Mijn man, waar ik gelijkwaardig mee over de kinderen kon praten. Mijn man, die evenveel houdt van de kinderen als ik. Niet dat ik normaal gesproken bij elk wissewasje bij zijn kantoor sta, of hem app. Het is meer het gevoel dat alle verantwoordelijkheid alleen op mijn schouders rustte. Ik vond het een zwaar gevoel.

En ik mis hem. Zijn verhalen over zijn werk. En zijn luisterend oor. Ik mis ook de goede afnemer van mijn kookkunsten.

En ik mis zelfs het kopje thee wat hij voor me inschenkt…

Vanmiddag hoopt hij weer thuis te komen.



woensdag 11 mei 2022

Een kijkje in mijn gedachten

Onze baby heeft een sprong gemaakt. Nee, niet op de trampoline. Maar zo noemen ze een stap in de ontwikkeling. De ontwikkeling van een baby gaat in stappen. Ineens kan hij van alles. Waar hij tot voor kort aan borstvoeding genoeg had, eet hij nu. Brood, fruit, groente, aardappels, vlees, kwark. Alles gaat erin.

Soms moet hij wennen aan de structuur of smaak. Dan komt het er met dezelfde vaart weer uit. Alles wat ik voor hem neerleg op tafel pakt hij zelf, en stopt het in zijn mond. Een paar weken geleden dacht ik nog dat het ‘nooit’ zou gebeuren. Ja, soms zijn mijn gedachten lichtelijk dramatisch. Maar nu heeft hij het in de gaten.

Zelfs uit een flesje drinken gaat hem goed af. Soms twijfel ik wel of hij het zelf heeft gedronken, of dat één van zijn broers heeft ‘geholpen’. Maar gisteren was ik er zelf getuige van. En het ontroerde me echt… Ik voel dat we een fase aan het afsluiten zijn. En in een nieuwe fase komen. En dat maakt mij vooral blij. En ook een heel ietsjepietsje klein beetje weemoedig.  

Ik voel dat er een begin. Dat er ruimte komt voor mezelf. En dan maakt mijn hoofd overuren. Want ik heb zo’n zin om weer te gaan werken. Om zomaar een dag (of twee) iets anders te doen. Ik zou nog wel weer een opleiding willen gaan doen. Ik heb al een sterke voorkeur voor een bepaalde richting, maar eerst zou ik eens een dag mee willen lopen. En omdat onze baby nu niet meer afhankelijk is van borstvoeding, worden deze gedachtes serieuzere opties.

En terwijl ik dit schrijf, vind ik het ook best eng. Er komen talloze redenen in mijn hoofd om het (nu nog) niet te doen. En daarna weer allerlei argumenten om het juist wel te doen. Het lijkt wel alsof ik met mezelf discussies voer. In mijn hoofd. Gelukkig kan niemand het horen…

Vijf jaar geleden raakte ik eraan toe om te stoppen met werken, en volledig thuis bij de kinderen te blijven. Toen onze derde zoon werd geboren, hadden we drie kinderen onder de vier jaar. Na de zomervakantie gaat onze derde zoon naar groep 1. En nu raak ik er langzaamaan aan toe om weer buitenshuis te gaan werken.

Maar mijn hoofd blijft maar overuren maken. Alle opties van banen komen voorbij. Van ziekenhuis tot pleegzorg, van administratief tot onderwijs tot het schrijven van een boek. In eerste instantie lijkt mij altijd alles leuk. Maar ik sta nu anders in het leven dan toen ik mijn eerste baan begon. We hebben een gezin.  En dus veel verantwoordelijkheden. We hebben ook de coronapandemie meegemaakt. Ik was blij dat ik in die periode geen baan had. Thuiswerken is sindsdien bespreekbaar. Sterker nog, mijn man moet er niet aan denken om iedere dag naar kantoor te gaan. Dit zijn allemaal kansen.

Heerlijk om dit even van me af te schrijven. Ik maak nu nog geen plan van aanpak. Ik laat deze gedachten gewoon toe. En dat geeft mij energie.


Picknicken

Het is prachtig weer! Perfect weer om het bos even in te gaan. Daar kunnen de kinderen zich naar hartenlust uitleven. Een heerlijk uitje. En bovendien nog gratis ook. We springen op de fiets.

Algauw merken we wat er bedoeld wordt met droogte. Er rijdt een auto over het bospad. We zien helemaal niets meer, wat een stofwolk. En de zandpaden zijn heel mul. Best eng met een bakfiets. Ik heb niet zoveel zin om onderuit te gaan.

We komen heelhuids aan bij ons favoriete plekje in het bos. Het is een speelveld met schommel, kabelbaan en waterpomp. En verder een heel aantal bankjes. En héél véél grote takken, waar jongens (ja, vaak zijn dat de jongens) hutten van maken. Of gewoon random mee rondrennen.

We zoeken een bankje uit. De kinderen rennen al. Direct naar de waterpomp. Want daar is lekker modder. Modder en takken. Meer hebben ze niet nodig.

Als ze redelijk uitgespeeld en heel hongerig naar me toe komen, tover ik een ‘picknick’ uit mijn fietstas. Een paar boterhammen, een bak fruit, wat noten, flesjes water, limonade en thee. En dan zitten we heel gezellig met elkaar…

Het eten is zó op. Nog even spelen. Baby wordt al moe, dus we gaan bijna naar huis. Het wordt alsmaar drukker in het bos. De jongens raken uitgespeeld. We kloppen zand uit de laarzen. We zoeken de sokken op. We ruimen de picknicktafel leeg. Iedereen weer in en op de fiets. En daar gaan we weer, op naar huis.



dinsdag 10 mei 2022

Vriezer leegmaken

Ik vond het een mooi moment om de vriezer even ‘op te ruimen’.

Ik haalde uit de vriezer: 2 bakjes met een restant tomatenpuree, een zak hutspotgroente (van TGTG), een zak wokgroente (deze was met rode peper, van TGTG), een bakje pesto (zelfgemaakt van basilicum uit TGTG).

Daar voegde ik nog aan toe: 2 preien (in de aanbieding), 2 paprika’s (in de aanbieding), 2 pakken passata, 500 gr gehakt, 3 tenen knoflook, 1 theelepel sambal, 250 ml groentebouillon, 1 eetlepel Italiaanse kruiden.

Eerst bakte ik de tomatenpuree even aan. De hutspotgroente en wokgroente bakte er even bij. Daar ging de passata overheen. Toen het kookte haalde ik de staafmixer erdoor. En daarna voegde ik de prei, paprika, gehakt, knoflook, sambal, pesto en Italiaanse kruiden toe. Ik goot er 250 ml groentebouillon overheen, en liet het een half uurtje staan pruttelen.

Het werd een enorme pan pastasaus. 

Ik kookte er spaghetti bij. En raspte een beetje kaas (uit de restantenbak van de kaasboer) om eroverheen te strooien. Echt een heerlijk maaltje! 

 


maandag 9 mei 2022

Wat er omgaat in het hoofd van een 7-jarige

Zomaar een vraag van onze 7 jarige zoon. Het was de kinderen namelijk ter ore gekomen dat er in Alblasserdam een verschrikkelijke schietpartij had plaatsgevonden.

Hij vraagt: 'Heeft de politie de boef gepakt?'

Gelukkig kon ik dat bevestigend beantwoorden.

Toen vroeg hij: ‘Heeft de politie hem gelijk geschoten?’

Ik zeg: ‘Nee, dat mag de politie niet doen, stel je voor dat hij toch niet de boef was.’

Hij antwoordt: ‘Nou, dan moet hij een boete betalen van 6 quadriljoen euro plus een celstraf en een taakstraf.'

Ik vraag: 'En als hij niet zoveel geld heeft?'

Hij zegt: ‘Dan moet hij eerst sparen.’ En erachteraan: ‘Ik word later brandweerman.’



Een soort aardbeving

 Ik had een plan. Ik ga vóór het ontbijt naar de bakker. Op de fiets. Nou, niks geks zou je denken. Ik draaide de deur van het slot, en li...