Pagina's

donderdag 1 december 2022

Mensen kijken...

Of ik zin had om naar een concert te gaan? Ja natuurlijk! Ik moet tenslotte wat vaker dingen gaan ondernemen ’s avonds. Zegt mijn man. En hij heeft gelijk. Alweer.

Het concert werd gehouden in een kerk. Een andere kerk dan waar we zelf lid van zijn. Dus alles gaat net even anders dan ik gewend ben. En dan merk ik wat voor gewoontedier ik ben, zo gewend aan allerlei tradities. Daarom was het juist fijn om in een ander soort kerk te zijn. De mensen daar zijn net een soort familie van elkaar. Mensen kennen elkaar goed en weten wat ze aan elkaar hebben. En ze staan klaar voor elkaar. Zo mooi om dat van een afstand te zien! 

We arriveerden aan de vroege kant. Dus we konden vrij ver vooraan zitten. De voorste bank voelt altijd een beetje ongemakkelijk, tweede ook. We kozen voor de zekerheid maar voor de vierde. Langs het middenpad. Zodat we zeker weten dat de dwarsfluit niet vlak naast ons zou schetteren. 

De koren kwamen recht tegenover ons te zitten. We konden dus ongegeneerd mensen kijken. Bekijken en worden bekeken. Maar vooral bekijken. Wat valt er veel te zien.

Eerst een welkomstpraatje. Wat een gezellige dominee. Geen gedoe met papieren programma’s, maar alles was via het scherm te volgen. Na een openingspraatje kondigde hij een samenzang aan.

En daarna begonnen de koren. En ik kon ze ongegeneerd aan het werk zien. Er waren twee verschillende koren. Een groep jongeren, en een groep gemengd van semi-jong tot en met bejaard. Ze zongen samen en ook afzonderlijk van elkaar.

Prachtig, mensen die vol overgave zingen. Met hun mond vér opengesperd. Ik had tanden en kiezen kunnen tellen, en zelfs de amandelen kunnen controleren. Zonder schaamte.

Sommige mensen stralen ook helemaal als ze zingen. Zo mooi!

Maar mensen kunnen ook heel moeilijk kijken tijdens het zingen. Alsof ze hard geknepen worden. Of heel nodig naar het toilet moeten. Vond ik ook inspirerend om te zien. Het viel me vooral op bij hoge tonen.

Of van die adolescente jongens die het toch een beetje awkward vonden om uit volle borst te zingen.  

De pianist won de show. Ik heb hem niet helemaal gezien. Alleen z’n haar, en een stukje voorhoofd. Soms deinde het heen en weer, soms sprong het bijna op. Hij was in ieder geval continu in beweging. Inclusief toonladders dwars door de liederen heen. Werkt enorm op mijn lachspieren. Maar wat kon hij spelen!

En dan die interactie tussen de dirigent en het koor. Blijkbaar fluistert de dirigent iets grappigs, want om de monden van de koorleden krult een lach.

Soms dacht ik een kunstgebit te zien vallen en werd er kwijl uit de mappen geveegd. Maar ook de oude mensen zingen vol overgave. Sommigen waren buiten adem en gingen weer gauw zitten.

En dan die mappen. Iedereen keurig dezelfde. Aan de buitenkant zie je geen verschil. Maar zodra de map opengaat, dat komen de karakters tevoorschijn. De één heeft het keurig op volgorde. De ander blijft maar bladeren en zoeken. En eindelijk gevonden valt de map, of rollen er allerlei paperassen over de vloer.

Mensen kijken is toch wel een favoriete bezigheid. Maar na anderhalf uur was het welletjes.

En weer naar huis. Nu wil ik ook piano kunnen spelen.

Maar het grote probleem bij mij: ik wil het wel zijn, maar niet worden.



dinsdag 29 november 2022

Marktplaats

In de afgelopen weken gebeurde het een aantal keer. De deurbel ging. Ik doe open. De meneer of mevrouw aan de deur zegt: ‘ik kom voor het pakje,’ of ‘je weet vast waar ik voor kom’, of ‘jij bent … (naam van mijn buurvrouw). De eerste keer keek ik waarschijnlijk een beetje glazig. Maar de tweede keer had ik het sneller in de gaten. En nu wijst mijn hand direct al naar het huis van de buren. ‘Daar moet u wezen.’

Waarschijnlijk heeft ze het verkeerde huisnummer doorgegeven. Geen probleem…

Maar het zette me wel aan het denken. Iedere keer al die aanloop. Mensen gaan er met tassen vol spullen vandaan. Goeie handel. Ik heb ook nog wel het één en ander staan wat weg kan.

Dus ik ging er even voor zitten. Eerst de app maar weer eens installeren. En toen, hup, aan de slag.

Foto’s maken, beschrijving maken, prijs verzinnen, en online zetten. Meer stelt het eigenlijk niet voor.

En binnen korte tijd kreeg ik het eerste bod. €15,- voor een prullenbak van Brabantia. Nou, da’s weinig geld, maar ik vond het prima. Dus ik stuurde: ‘ik ga akkoord met uw bod.’ Zo, kunnen we dat meteen afhandelen. Dacht ik. Een dag later had ik nog geen berichtje terug. En eigenlijk weet ik dan al genoeg. Zó graag willen ze hem toch niet. Ik stuurde nog een berichtje, met een ultimatum. Of ze voor het einde van de middag wilde reageren, anders ging de prullenbak naar iemand anders. Een tijdje later keek ik op mijn telefoon. Bod ingetrokken.

Nou, dat was het eerste bod dus.

Verder kreeg ik veel berichten met vragen. Welk soort, merk, jaargang en noem het allemaal maar op. Daar was ik nog best druk mee. En ondertussen verzon ik wat er nog meer op marktplaats gezet kon worden. En hoe leeg ons huis dan is. En hoe netjes het dan blijft.

Mijn tweede bod verliep soepeler. €5,- voor een kussen. Ik vond het helemaal prima. Ik wilde namelijk graag van het ding af, want het had geen vast plek. Of ik het kon verzenden. Tuurlijk. En toen nog het betaalverzoek. Was nieuw voor mij. Ik ben erg wantrouwend als het op Marktplaats aankomt. Dus eerst 1 cent overmaken vond ik verdacht. Ik schakelde hulptroepen in. Eerst mijn man, maar hij had blijkbaar nuttigere dingen te doen dan mij terug te appen. Toen mijn zusje, en zij stelde me gerust. Niks aan de hand. Criminelen kunnen niet bij je geld.

Oké. Gerustgesteld.

Ik stuurde het betaalverzoek. En pakte het kussen in. Er werd betaald. Ik fietste naar het pakketpunt. Ook weer geregeld. Scheelt toch weer één kussen in ons huis. Het begin.



Ik rekende nog even na of het wel klopte. Bleek dat ik wel héél weinig geld had gerekend voor het kussen. In de app van DHL stond dat een pakketje verzenden €4,50 kost. Maar dat bleek alleen naar een afhaalpunt te zijn. Naar een huisadres is het €5,75. Beter lezen dus. Beginnersfoutje. Die €5,- werd dus €3,75. Ik durfde niet nóg een betaalverzoekje erachteraan te sturen, dus dat verlies neem ik zelf wel.😉

Kijk, voor het geld moet je het niet doen. Maar af en toe ‘ontspullen’… dat kan hier geen kwaad.

zondag 27 november 2022

Comfortabel en zuinig. Waar ligt de grens?

Ik heb mezelf bewezen dat

1. Ik voor een relatief laag bedrag weekboodschappen kan halen voor ons gezin.
2. Ik onze kinderen kan kleden en verzorgen met weinig geld.
3. We ons energieverbruik en gasverbruik konden verlagen.
4. Ik onze auto zo veel mogelijk kan laten staan, door alles te fietsen.
5. Gratis uitjes haalbaar en net zo leuk zijn.

Nu sta ik op een kruispunt.

Ga ik de kant van op van fanatiek? Veel fanatieker. Budgets verlagen. Allerlei doelen stellen. Dubbeltjes omdraaien.

Ga ik de kant op van zoeken naar comfortabel en zuinig ineen? Veel dingen zijn een gewoonte geworden. ’t Kost me geen extra moeite. Maar wil ik dit? Zuiniger? Comfortabeler?

Volgens mijn man is dit de dertigersfase.

Dus ik vond het tijd om alles eens op een rijtje te zetten.

Het scenario fanatiek. Hoe zie ik dat voor me?

Boodschappen:
  • Geen vlees.
  • Geen lekkers.
  • Goedkoopste groente en fruit.
  • Sowieso minder eten.
  • Geen koffie.

Kleding en verzorging:

  • Een maximum stellen in aantal kledingstukken.
  • Tweedehands.
  • Haren zelf blijven knippen.

Energie- en gasverbruik:
  • Houtkachel meer gebruiken (ook om op te koken).
  • Nog korter douchen.
  • Man niet meer thuis werken.
  • Geen accu van de bakfiets meer laden.
  • Verwarming nog lager.

Auto:
  • Helemaal zonder auto.

Uitgaan:
  • Geen nachtje weg.
  • Geen potje eigen geld.
  • Geen horeca.

Huishoudelijke uitgaven:
  • Beperken of uitstellen.
  • Tweedehands.

Cadeaus:
  • Beperken.
  • Maximum budget stellen.

Deze kant wil ik niet op. Wij zitten in de luxe positie dat dit niet hoeft.







Wat wil ik dan wel? Waar ligt voor mij de grens tussen comfortabel en zuinig?


Boodschappen:
  • Het budget van €100,- per week zal vermoedelijk omhoog moeten naar €110,- in verband met de inflatie.
  • Verder gewoon zo doorgaan.

Kleding en verzorging:
  • Kritischer kijken naar de hoeveelheid. De kinderen hebben vaak een paar lievelingskleren. In de uitverkoop koop ik snel teveel.
  • Voor onszelf zijn we een ander pad in geslagen. Duurzamere kledingstukken (duurder). Het zijn investeringen geworden.
  • Kapotte kleding direct repareren.
  • Haren zelf knippen.

Energie- en gasverbruik:
  • Houtkachel alléén bij ijskoude dagen gebruiken
  • Man kan uiteraard thuis blijven werken. Scheelt zo weer twee uur reistijd. Hij heeft een leaseauto, dus qua geld maakt het voor ons niet uit. Qua co2 uitstoot uiteraard wel.
  • Douchen (kort) en verwarming (18 graden) is voor ons op de grens van comfortabel en zuinig, dus dat houden we zo.

Auto:
  • De luxe zou ik graag willen houden! Ondanks dat we hem weinig gebruiken biedt het veel vrijheid. Openbaar vervoer vind ik teveel gedoe. Auto huren ook. En ik vermoed dat het voor ons voordeliger is om de auto te houden.
  • Uiteraard zo min mogelijk blijven gebruiken.

Uitgaan:
  • Spaarpotje behouden. Dat geeft me juist vrijheid.
  • Nachtje weg behouden. Kijken we ieder jaar enorm naar uit.
  • Horeca betalen we uit de het spaarpotje. En heel soms (dit jaar 2 keer) gaan we met z’n tweeën spontaan uiteten. Die mogelijkheid wil ik graag behouden. 

Huishoudelijke uitgaven:
  • Geen impulsaankopen, maar doordacht en na enig uitzoekwerk.
  • Gaan voor kwaliteit, ook al betaal je daar vaak meer voor.
  • Geen action-achtige winkel binnenlopen.

Cadeaus:
  • Zoals we het nu doen. Leuke, praktische en nuttige dingen.
  • Op de To-Do app lijstjes bijhouden. Zo hoeven we niet op het laatste moment dingen te verzinnen.

Dus zó spannend is die dertigersfase helemaal niet!

donderdag 24 november 2022

Kan ik niet?

Soms gebruik je de woorden: ‘kan ik niet’.

Met als betekenis:

  • Dat je de vaardigheden nog niet beheerst.
  • Dat je de kracht of het vermogen niet bezit.
  • Dat de wil je ontbreekt.
  • Andere reden.

Er lag een geschreven kaartje klaar om op de post te doen. Of nou ja, de post. Ik kan het kaartje ook zelf even afleveren. Het is hier 5 km vandaan. Da’s precies een mooi eindje fietsen. Ik zou het ook even met de auto kunnen doen. Alle voordelen en nadelen tegen elkaar afgestreept: het wordt de bakfiets.

Ik moet ergens heen waar ik nooit eerder ben geweest. En dat is voor mij een behoorlijke uitdaging. Ik verdwaal namelijk overal… ja echt! Ik herken zelden de weg. Links en rechts uit elkaar houden is voor mij al lastig. Ik steek dus twee handen op om te kijken waar de L van Links verschijnt. Da’s best ingewikkeld op de fiets, kan ik je vertellen.


Afijn, ik ging tóch op de fiets. Kom op! Het ergste wat kan gebeuren is dat ik er wat langer over doe.  Eerst bereidde ik me thuis goed voor. Google Maps en Google Earth werden erbij gehaald. Ik zat zowat met mijn hoofd 180 graden gedraaid voor het beeldscherm om te kijken hoe de route liep. En het leek heel simpel. In 20 minuutjes zou ik er kunnen zijn. Ik reken er even 10 minuutjes extra bij voor de zekerheid. Nou, half uurtje heen, half uurtje terug. Precies voor de bui weer thuis.

Zou je denken…

Het eerste stuk ging ik helemaal goed. Lekker door het bos. Prachtig! Daarna een stuk langs een drukke weg. De rotonde één kwart. En dan zou er een weg naar links moeten zijn. Het was er druk. Er reden een aantal graafmachines rond. En het duurde érg lang voordat ik de weg naar links vond. Het straatnaambordje gaf een andere naam dan ik had verwacht.

Mis. Nu al.

Ik fietste toch maar gewoon door. En na nog een aantal straten kwam ik bij een honden uitlaatveldje. Het was intussen ook al flink gaan regenen. Daar stopte ik. Ik bekeek de route op mijn telefoon. Ik zou er vlakbij moeten zijn. Maar blijkbaar ging ik de verkeerde kant op. Hoe dat kan, begrijp ik niet. Na de hele woonwijk te hebben gezien, en dwars door een wandelpark te hebben gefietst, wist ik het echt niet meer. En ineens… was ik er.

Heel apart.

Het huisnummer zoeken vind ik dan weer een stuk makkelijker. ’t Kaartje in de bus. Ik hoop dat de oude meneer er blij van wordt.

En toen moest ik weer terug. Hoe ook al weer?

Eerst had ik het plan om dezelfde weg terug te nemen. Als ik die nog kon vinden. Ik kwam er al gauw achter dat ik die niet meer wist. Van de andere kant ziet alles er toch weer anders uit. Met de routebeschrijving op mijn telefoon kwam ik er ook niet uit.

Toen leek het me handig om op het geluid af te gaan. Naar de drukke weg. Ik hoorde hem namelijk wel. Op den duur zag ik de drukke weg in de verte. En eindelijk was ik er. Vlakbij. Er zat alléén een groenstrook tussen. Ergens moet ik er een keer door kunnen, dacht ik. Nou, dat ergens was inderdaad ergens. Een heel eind verderop. Ik was compleet aan de andere kant van het dorp. Tussen de boerderijen.

Gelukkig was het wel opgehouden met regenen.

Ik was blij toen ik de doorgaande weg had gevonden en er fietste. Nu was het ‘alleen’ nog maar deze weg volgen en dan kwam ik weer in mijn eigen woonplaats uit.

Ik kwam langs het centrum van het dorpje. Daar zit een heel leuke winkel met speciale theesoorten. Die verkopen rooibosthee die écht lekker is. Hup, even naar binnen. En even later, met drie zakken thee rijker, weer verder op pad.



Terug naar huis.

Even later zat ik thuis, op de bank, met een grote kop thee. En toen liet ik het hele gebeuren van die ochtend op me inwerken.  

Kan ik iets concluderen? Dat ik de weg niet kan vinden… Dat ik een bepaalde vaardigheid mis. Het is geen dommigheid, onwil of slechte concentratie.

Er bestaat dyslectie, dyscalculie en dysorthografie. Zou er ook zoiets bestaat voor dit probleem?

Dit is iets waar ik altijd al tegenaan loop. Vroeger al. Zo durfde ik bij een vriendinnetje niet naar de wc want dan wist ik niet welke deur ik moest hebben. Even op de fiets ergens naartoe? De kortste weg? Het is me vaak een raadsel. Pas als ik er een aantal keer in korte tijd ben geweest, dan begint het me te dagen.

En met autorijden is het niet anders. Hoe goed ik mezelf ook voorbereid. En zelfs met navigatie. Ik kan me niet op rijden en navigatie 100% concentreren.

Winkelen? Als ik een winkel uitloop weet ik niet van welke kant ik kwam. Winkels met twee ingangen? Geen idee welke ik inkwam.

Vroeger had ik een krantenwijk. Je snapt wel dat ik geen idee had waar ik liep. Gelukkig deed ik het samen met mijn zusje, en zij bepaalde de route. Op den duur kwam het allemaal goed hoor.

En erin geloven dat ik het kan? Zou dat helpen? Wat meer zelfvertrouwen? Nou, na al die ervaringen weet ik wel beter. Volgens mij moet ik ermee leren leven. Het hoort bij me. Het is superonhandig, vooral als ik haast heb. Maar verder is er prima mee te leven. Maar het voelt wel heel dom. Een fietstocht van 40 minuten, maar voor mij was het in totaal 2 uur.

De thee daarentegen, verrukkelijk!  

 

dinsdag 22 november 2022

Kritisch zijn op Sinterklaas

Tja, er valt heel veel over Sinterklaas te zeggen.

  • Dat het gezellig is.
  • Dat het verbindend is.
  • Dat het familiedagen zijn.
  • Dat het tradities zijn.
  • Dat kinderen verwend worden.
  • Mooie herinneringen maken.
  • Enzovoorts.

Maar even wat minder populaire uitspraken.

Sinterklaas. Het verhaal van een Heilige. Heilig betekent zonder zonde. Geen mens is heilig. Dus dat zou betekenen dat Sinterklaas een soort God is?

Dan de vergelijking met God. Bij een Sinterklaasfeest heeft de Sinterklaas eigenschappen die alléén God heeft. Bijvoorbeeld z’n alwetendheid en onsterfelijkheid. Maar ook van het oordeel (de boeken waar alles in geschreven staat) wordt een spel gemaakt. Ik vind het ook terug in de Bijbel.



Lieve kinderen krijgen cadeaus. Dat voelt een beetje wrang. Dat je lief bent, betekent niet automatisch dat je cadeaus krijgt. Toch? Je bent toch niet lief omdat dat beloond wordt? Cadeaus geeft ook veel verdeeldheid. Het ene kind krijgt een kleinigheidje, en het andere kind bergen cadeaus. Op school vertellen ze aan elkaar wat ze kregen. Was degene met het kleinigheidje minder lief?

En dan even denken aan het milieu. Speelgoed moet ook geproduceerd worden. Een betere keus is tweedehands. Kinderen krijgen vaak zo veel. Worden ze er nog wel gelukkig van? 

Trouwens, wist je dat Greenpeace witte pasjes verkoopt met ‘Niks’ erop? Het meest voorkomende antwoord op de vraag wat er op je verlanglijstje staat. Het pasje is biologisch afbreekbaar. Het bedrag wat je ‘op het pasje zet’, gaat naar Greenpeace. Zo draag je bij aan de strijd tegen klimaatverandering. Dat is nog eens inspelen op een gat in de markt. 😉

En dan heb ik ook nog wat tegen al dat snoep. Er wordt zo gehamerd op gezond eten voor kinderen. Ze krijgen schoolfruit. Er wordt gepleit voor schoolontbijt. Traktaties: liever geen snoep. En als je ziet hoeveel kruidnoten, marsepein en chocoladeletters er overal worden uitgedeeld… En dat net na Sint Maarten, waar ook veel snoep is binnengehaald. 

En dan het strooien met kruidnoten. Hoeveel valt er op de grond en wordt vertrapt? Moeten we dát onze kinderen aanleren? 

En het is enorm commercieel geworden. Die druk dat iedereen mee moet doen. Ooit vertelde ik aan een collega dat we geen Sinterklaas vierden. Ik werd uitgemaakt voor een slechte moeder. Zo diep zit het ‘mee moeten doen’ dus.

Oeh wat ben ik kritisch hé..?

Er zijn meer mensen die hiermee worstelen. Want christelijke mensen hebben algauw de naam dat er ‘niks mag’. Ik wil mijn kinderen niet tekort doen. Maar anderzijds vind ik het leven geen pleziertocht. We leven met een doel, namelijk de ontmoeting met God. Ik ben er dus huiverig voor om de oordeelsdag te gebruiken in een spel.

Dus kan ervoor gekozen worden om er een gezellige cadeautjesavond van te maken. Want tenslotte zijn we helemaal niet tegen gezelligheid of verbinding of samenzijn met familie.

Eén van onze kinderen is precies op die dag jarig. Dus we hebben wel degelijk feest. Maar we houden het alléén bij de verjaardag. Ik heb wel met de kinderen besproken of ze het leuk vinden om een pakjesavond te vieren. Het boeide hen niet zo. Wie weet komt het later nog wel. En als het er helemaal niet van komt? Helemaal prima.  

Misschien ben je het helemaal niet met me eens. Dat mag. 

Ik heb dit ook niet geschreven om iemand te overtuigen. Maar waarom ik het wel geschreven heb? Ja, dat weet ik zelf eigenlijk ook niet…

Alhoewel. Ik weet het wel.

‘Vroeger’ stonden christelijke mensen kritischer tegenover Sinterklaasfeesten. Maar dat is aan het verdwijnen. 

Ik heb ook een aantal keer meegedaan aan een Sinterklaasfeest. Het kan toch geen kwaad? Gewoon gezellig. Gewoon een verkleedspelletje. Zo dacht ik. Totdat ik daar zat. En Sinterklaas daar met het grote boek op schoot zat, en sprak alsof hij alles wist. Goede en slechte dingen. En ik wist: hier hoor ik niet. Dit doet mij verdriet.

Daarom schrijf ik dit.

Denk kritisch na. Je hóéft er niet aan mee te doen. En je kunt ook het Sinterklaas-gedeelte schrappen, en alléén de pakjesavond vieren. 


zondag 20 november 2022

Update boodschappenbudget, de cijfers

Vorig jaar gaf ik wekelijks €120,- uit aan boodschappen. Vanaf 1 januari heb ik mezelf uitgedaagd om dit te verlagen naar €100,-.

Ik heb het nu voor nu uitgerekend tot en met de maand oktober. Sommige weken was ik goed bezig. Er waren ook weken dat het niet lukte. Hoe verder we in het jaar zijn, hoe lastiger ik het vond worden. Begrijpelijk, als je ziet hoeveel de prijzen zijn gestegen. En als je ziet hoe goed de kinderen zijn gaan eten. Met dat laatste ben ik overigens heel blij.

Maar even over die prijsstijgingen. Neem nu brood. Tot en met de maand augustus betaalde ik €1,- per brood. Daarna werd dat €1,50 per brood. Tja, maar €0,50 duurder. Maar voor een gezin met vier kinderen (echte broodeters) betekent dat per week €4,- extra kosten. En dan hebben we het alléén maar over brood.

Maar nu even de cijfers. Lukt het wel, of lukt het niet?

donderdag 17 november 2022

Verkoper van Vattenfall aan de deur...

De deurbel ging. Ik dacht dat het m’n zusje zou zijn, dus zei tegen één van de kinderen: daar heb je tante. Hij rende naar de deur en opende die. Maar het was geen tante. Het was een meneer met een Ipad in z’n handen. Hup, zoon gooit de deur weer dicht. Aandachtspuntje in de opvoeding.;)

Gelukkig was ik hem achterna gelopen, en kon ik de deur snel weer openen. Het was een meneer, met een jasje aan van Vattenfall. Een energiemannetje dus. Die hebben we al in geen tijden aan de deur gehad. Meestal wimpel ik zulke mensen snel af. Deze keer was is stiekem wel heel benieuwd waar hij mee zou komen.

Z’n openingsvraag luidde als volgt: ‘Bent u tevreden over de huidige energieprijzen?’

Ik moest even heel hard lachen.

Alsof het energiebedrijf geïnteresseerd is in onze mening… Alsof het hen ook maar iets kan schelen wat wij ervan vinden… Wie heeft deze man op pad gestuurd? En met welk doel?

Hij wilde duidelijk een nee horen.

En omdat ik moest lachen, verontschuldigde hij zich, en probeerde mij te overtuigen dat hij niet van plan was om mij terug te krijgen als klant, maar bij alle (oud)klanten wilde peilen hoe het gaat.

Toen moest ik nog harder lachen. Ik vond het zo’n vreemde situatie.

Dus ik reageerde: ‘Ja, ík ben tevreden.’

Dat was niet het antwoord wat hij wilde horen.

Dus gooide hij het over een andere boeg. Of we er al aan gedacht hebben om energiebesparende maatregelen te nemen.

‘Uiteraard.’

Toen kwam het hoge woord eruit.

‘Wilt u nog 20% extra op uw gasverbruik besparen? Heeft u gehoord van een slimme thermostaat?’



Ik werd er een beetje recalcitrant van. Daarom antwoordde ik: ‘nee hoor, ik ben zelf heel slim met ons gasverbruik bezig.’

‘Nog een fijne dag, mevrouw.’ En weg was hij.

Da’s dan toch aardig, dat hij me nog een fijne dag wenst.

Labels

kinderen (35) vakantie (27) gezin (20) besparing (16) budget (16) opvoeding (14) energie (12) mijn man (12) thuisblijfmoeder (12) boodschappen (10) klusjes (10) bewustwording (8) financiën (8) ziek (8) opruimen (7) TGTG (6) uitverkoop (5) bloggen (4) budgetteren (4) gratis (4) terug naar de basis (4) thuis (4) tip (4) zaterdag (4) Coop (3) Zoon A (3) baby (3) concert (3) lezen (3) sparen (3) tuin (3) Lidl (2) Zoon B (2) airfryer (2) hobby (2) hotel (2) patat (2) recept (2) schuur (2) uitstapje (2) verjaardag (2) verspilling (2) vrijwilligerswerk (2) DIY (1) Paasfeest (1) bril (1) huishoudelijk werk (1) moederdag (1) pak (1) pesto (1) pyjama (1) school (1) tandarts (1) tanken (1)